Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2007

Φύγε...


Άσε με να κοιμηθώ.
Γιατί;
Έτσι.
Νυστάζεις;
Όχι.
Τότε;
Για να μη σκέφτομαι.
Tί;
Εσένα.
Κι αν μ' ονειρευτείς;
Θα ξυπνήσω.
Κι αν είμαι η πρώτη σου σκέψη;
Θα γυρίσω πλευρό.
Κι αν εμφανιστώ στο προσκέφαλό σου;
Θα κλείσω τα μάτια.
Κι αν δε μπορέσεις να ξανακοιμηθείς;
Θα ανάψω τσιγάρο για να χαθείς μέσα στον καπνό.
Δεν θα χαθώ.
Γιατί;
Γιατί δεν θέλω.
Θέλω όμως εγώ.
Γιατί;
Για να μην πονάω πια...

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2007

Έκτακτο γεγονός: Μούφα ή πραγματικότητα;

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πλέον τη σημασία του "'Έκτακτου γεγονότος" στην τηλεόραση.
Πότε είναι ληστεία σε τράπεζα (καθημερινά απλά πράγματα δηλαδή), πότε είναι ατύχημα στο Δαχτυλίδι της Κηφισίας(γραφικό όσο η Σαντορίνη) και πότε το νέο λουκ στα μαλλιά της Τάμτα( ε, μια και είναι υποψήφια για τη Eurovision).
Σήμερα το μεσημέρι για παράδειγμα, εκεί που καθόμουν αναπαυτικά στον καναπέ μου και χάζευα τις χιλιοπροβαλλόμενες σειρές στο Mega, μου κόπηκε η μεσημεριανή νιρβάνα από Έκτακτο γεγονός. Είχα την "ελπίδα" κανενός σεισμού σε κάποια μακρινή χώρα, τσουνάμι, καταστροφή, πυρομαχικά, παραίτηση Ράις, λήξη συναγερμού στο Ιράκ ή έστω ρε αδερφέ τη μεταγραφή του Νίνη στη Manchester United.
Όοοοχι. Τίποτα από τα παραπάνω. Ήταν ακόμα ένα "έκτακτο"(;) δελτίο για το Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο στο κέντρο. Ε, τα κλασικά. Η ρεπόρτερ να μη μπορεί να μιλήσει από τα δακρυγόνα και τα χημικά, συλλήψεις, ξυλίκι, αίματα, ΜΑΤ σε ρόλο δήμιου, κάτι σκυλιά να τρέχουν σα λυσσασμένα δεξιά και αριστερά για να προστατευτούν και κάποιοι δεκάδες να κοιτούν από μακριά λες και έβλεπαν κανένα μεγάλο σόου.
Αρνούμαι να πιστέψω πως κάτι που γίνεται επί δύο μήνες, φέτος, και εδώ και κάποια χρόνια συνέχεια, μπορεί να αποτελέσει "Έκτακτο γεγονός". Ειδικά όταν σε διακόπτει από τη μεσημεριανή σου ντάγκλα και μόνο σκοπό έχει να σου δείξει περυσινά ξινά σταφύλια...

Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2007

Εμμονές: Κολλήματα του μυαλού ή αγιάτρευτες πληγές;

Αν υπάρχει αυτό που λέμε έμμονη ιδέα, κόλλημα, μόνιμος προβληματισμός ή ό,τι άλλο anyway σε τρώει μέρα με τη μέρα και πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνεις, τότε έχεις πιάσει το νόημα του "καμμένου" αν8ρώπου.
Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό το να είσαι καμμένος, γιατί συνήθως είναι και επιλογή μας τις περισσότερες φορές. Αλλά για να έχει τη σημασία που έχει η λέξη, τελικά μάλλον κακό πρέπει να είναι. Κάτι που αποδυκνείεται σχεδόν πάντα και όχι με ανώδυνο τρόπο. Όταν δηλαδή η εμμονή σου επηρεάζει την ρουτίνα σου, τη διάθεσή σου, την δουλειά σου, την αποδοτικότητά σου, τις σχέσεις σου και επειδή κιόλας έχει γίνει συνώνυμο με την σκέψη σου δεν καταλαβαίνεις πλέον ότι αυτό είναι εμμονή!
Μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Το να περιορίσεις την εμμονή στο πίσω άκρο του εγκεφάλου σου ή στη τελική να την εξαλείψεις. Αυτό στη περίπτωση που απλά έχεις φάει κόλλημα για τους χ, ψ λόγους και το έχεις πάρει πατριωτικά το 8έμα και δεν μπορείς να δεχτείς ότι κάτι δε σου πήγε καλά.
Η άλλη περίπτωση, αυτή της πληγής που την ξύνεις μόνος σου, καλλιεργώντας την εμμονή, ή στην ξύνουν άλλοι, δίνοντάς σου τροφή να μεγενθύνεις το "πρόβλημα" μάλλον είναι πιο πολύπλοκη. Εκεί το πιθανότερο είναι να υπάρχει συναισθηματική φόρτιση και ό,τι κι αν συμβαίνει να το συνδυάζεις θέλοντας και μή με την εμμονή σου, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην τη ξεπερνάς αλλά και να την δυναμώνεις ξεπερνώντας κατά πολύ τα όρια του "καμμένου".
Λύση δεν ξέρω αν υπάρχει, γιατί δεν την έχω ψάξει.
Δεν έχω ψάξει επειδή το έχω πάρει πατριωτικά ή επειδή πιστεύω πως ό,τι κι αν κάνω θα υπάρχει εκεί να μου θυμίζει πως η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή;